Van verouderde kantine naar toekomstbestendig sportpark: het verhaal van OWIOS

Acht jaar geleden stond OWIOS voor een herkenbare uitdaging: verouderde kantine en kleedkamers, oplopende kosten en de vraag hoe de club toekomstbestendig kon blijven. Maar waar begin je? En hoe krijg je zo’n groot traject als vereniging écht van de grond?

Bij OWIOS gingen ze die uitdaging aan. Wat begon met een verouderde kantine, groeide uit tot een traject van bijna acht jaar, met als resultaat een toekomstbestendig en multifunctioneel sportpark. Maar misschien nog belangrijker: een vereniging die het samen voor elkaar kreeg.

In een drieluik neemt voorzitter Jacko van den Bosch ons mee in dit proces. Van de eerste twijfels en keuzes, via draagvlak en realisatie, tot de impact op de vereniging. Geen blauwdruk, maar een eerlijk en herkenbaar verhaal met lessen waar iedere vereniging iets aan heeft.

Lees mee en laat je inspireren door hoe OWIOS het heeft aangepakt.

Deel 1 – Van verouderde kantine naar toekomstbestendig sportpark

Hoe OWIOS de eerste stap zette richting een nieuwe accommodatie

In het kort

• Traject van circa acht jaar
• Aanleiding: verouderde gebouwen en oplopende energielasten
• Visie: multifunctioneel en open sportpark
• Van drie gebouwen naar één multifunctioneel gebouw
• Belangrijke succesfactor: tijd nemen en leden meenemen

Een verouderde kantine, stijgende onderhoudslasten en één centrale vraag: wat wil je als bestuur achterlaten voor de volgende generatie. Voor OWIOS vormde dat het begin van een traject dat uiteindelijk zeven tot acht jaar duurde. Voorzitter Jacko van den Bosch blikt terug op het moment waarop duidelijk werd: dit kunnen we niet meer voor ons uit schuiven.

Het moment waarop duidelijk werd dat vernieuwing nodig was

De eerste aanleiding was praktisch. De bestaande accommodatie raakte verouderd. De kantine stond er al vijftig jaar en begon gebreken te vertonen. Ook de aparte kleedkamers en tribune waren eerder gerenoveerd, maar op termijn zou daar opnieuw iets moeten gebeuren.

Tegelijkertijd speelde meer dan alleen onderhoud. Door stijgende energieprijzen werd zichtbaar hoe inefficiënt de accommodatie was, met enkel glas en slechte isolatie. Een groot deel van de begroting ging naar energie, terwijl dat geld ook anders besteed kon worden.

Daarbij kwam een bredere blik op de toekomst. Die gedachte groeide uit tot een duidelijke stip op de horizon voor bestuur en vereniging. ‘Wat wij normaal vinden omdat we het eenmaal zo gewend zijn, hoeft de nieuwe generatie niet normaal te vinden.’ Vernieuwen werd daarmee niet alleen een praktische keuze, maar ook een strategische.

Een stip op de horizon voor bestuur en vereniging

Binnen het bestuur leefde al langer de wens om iets blijvends neer te zetten. Niet alleen voor nu, maar juist voor later. Waar voorheen sprake was van drie losse gebouwen (kantine, kleedkamers en tribune) ontstond het idee om dit samen te brengen in één multifunctioneel en toekomstbestendig gebouw.

Dat kreeg vorm in het plan richting het 100-jarig bestaan van de club: het idee om de volgende generatie een nieuwe accommodatie mee te geven. Die stip op de horizon gaf richting en energie. Het maakte het project groter dan alleen een gebouw.

Van intern gericht naar open sportpark

OWIOS maakte in die periode ook een ontwikkeling door in hoe er naar het sportpark werd gekeken. Waar de vereniging eerder vooral intern gericht was, ontstond het besef dat het sportpark ook van waarde kon zijn voor de omgeving.

Dat leidde tot nieuwe inzichten over de rol van de vereniging; ‘Het sportpark werd steeds meer gezien als een plek voor de hele gemeenschap.’ Dat leidde tot een visie op een multifunctioneel en vitaal sportpark, met ruimte voor meer activiteiten en samenwerkingen.

Draagvlak groeit in de tijd

Een belangrijk onderdeel van het traject was het meenemen van de vereniging. ‘Ik heb het eigenlijk op elke algemene ledenvergadering benoemd.’ In het begin was er scepsis, maar door het onderwerp steeds terug te laten komen en plannen concreter te maken, acties op touw te zetten om gelden te genereren begon het te leven binnen de club. Leden kregen tijd om na te denken, vragen te stellen en zich een beeld te vormen. Pas daarna werd om een besluit gevraagd.